• "Srebrna" - pułapka, która nie pykła

    Najłatwiej to wyjaśnić przykładem. Wyobraźcie sobie Państwo, że pojawia się u was jakiś daleki powinowaty, przyjaciel znajomych, ktoś, kogo macie powód lubić i uznawać za osobę życzliwą – tym bardziej, że wprowadza go do waszego domu rodzina. Czytaj więcej...
  • Koalicja Obciachu

    Stronnicy "opozycji totalnej" muszą mieć doprawdy niezwykle mocne mięśnie powiek. Czytaj więcej...
  • Polska w pozycji horyzontalnej

    W słowach cenzuralnych nie sposób należycie oddać rozmiarów tej politycznej katastrofy, jaką był antyirański szczyt w Warszawie. Czytaj więcej...
  • 1
  • 2
  • 3

Cały dyskurs jest nasycony pogardą, tradycyjną dla tego towarzystwa, bo w sumie na kogo Wałęsa donosił? Na jakichś zwykłych roboli, lenarciaków, to się nie liczy, bo co innego gdyby donosił np. na Kuronia. Sławek Cenckiewicz mówił żeby napisać o tych 30. osobach, na które kapował Bolek. To byli ludzie naprawdę łatwi do zniszczenia, którzy z czasem byli niszczeni, zapewne sami nie wiedzieli dzięki komu. Mówiąc, że Wałęsa "coś tam podpisał" odebrano tym ludziom tożsamość.

Dział: Chłodnym Okiem
piątek, 29 styczeń 2016 12:59

Zgubna żądza nagrody

Przypomniał mi się złośliwy wiersz Mariana Hemara o Jarosławie Iwaszkiewiczu starającym się usilnie o Nagrodę Nobla. Wieloletni prezes PRL-owskiego ZLP (zresztą, trzeba przyznać, istny Mozart kolaboracji – nikt inny nie robił tego z takim wdziękiem) szczególnie mocno zaistniał w literaturze ze swymi marzeniami o szwedzkiej nagrodzie, bo mamy jeszcze świetną sztukę Eustachego Rylskiego „Chłodna jesień” i powstałą na jej bazie powieść, ale przecież śnił o Noblu niemal każdy z ważnych pisarzy.

Dział: Publikacje