fr2
wtorek, 10 styczeń 2017 11:35

Requiem dla KOD

Napisał
  • wielkość czcionki Zmniejsz czcionkę Powiększ czcionkę
  • Wydrukuj
  • Email
  • Komentarze::DISQUS_COMMENTS
Oceń ten artykuł
(12 głosów)

I tak nikt by mi nie uwierzył, gdybym udawał, że zamierzam płakać po Komitecie Obrony Demokracji - więc dam sobie spokój. Dało się w tę pokraczną próbę użycia legendy KOR do obrony warstw posiadających III RP wciągnąć nieco ludzi poczciwych, których mi żal - ale też nie jest to żal aż tak dojmujący, żebym się miał ze współczucia pochlastać.

[...]

Uczciwie powiem, że "Samoobrona" i śp. Lepper budzili we mnie więcej szacunku. Lepper, w przeciwieństwie do medialnej wydmuszki, jaką jest Kijowski, był wielkim cwaniakiem - choć nie tak wielkim, jak mu się zdawało, dlatego skończył tak, jak skończył - obdarzonym niewątpliwymi talentami oraz wielką pracowitością. A "Samoobrona" zrodziła się z autentycznego społecznego gniewu, z podeptania godności, odrzucenia, zgnojenia i nędzy, jakie "projekt Magdalenka" zafundował milionom Polaków.

[...]

Lepiej sobie zadać pytanie: a co po KOD-zie? Wyznawcy Dobrej Zmiany odpowiedzą chórem: nic! Tym bardziej, że przecież kompromitacja Kijowskiego i awantura we wciąż niedoorganizowanych strukturach organizacji (utrzymywanie jej przez ponad rok w takim stanie też jest bardzo charakterystyczne: wszystko jest tymczasowe, wszystko z nominacji ChP, tak naprawdę nie wiadomo nawet, kto właściwie jest członkiem, i każdego może ChP, jeśli uzna za stosowne, "spuścić") nie wisi w próżni, ale jest częścią serii kompromitacji antypisowskich autorytetów.

[...]

PiS żyje dziś w tym samym złudzeniu, które przywiodło do obecnego upadku PO: że drugie pół Polski może zniknąć. Wymrze jak dinozaury albo da się dorżnąć, w każdym razie - przestanie istnieć. Otóż, nie przestanie.

Czytaj cały felieton "Requiem dla KOD"

Czytany 11319 razy

Artykuły powiązane

  • Zawracanie uwagi Zawracanie uwagi

    Nieodparcie co i raz przypomina mi się kluczowa scena z dramatu Andrzeja Trzebińskiego „Aby podnieść różę”: bohaterowie na jakimś dachu świata grają o wszystko – w ping ponga. I nagle ginie im piłeczka. Ale stawka gry jest tak wysoka, że przerwać nie można, więc grają dalej – bez piłeczki. Można? Jeśli się Państwu wydaje, że nie można, to zerknijcie z łaski swojej w media.

  • Rok niespełnionej rewolucji Rok niespełnionej rewolucji

    Jak nie idzie, to nie idzie – powiedział polityk SLD w czasie, gdy seria kolejnych klęsk spychała tę partię na równię pochyłą. A przecież wydarzenia, które złamały jej potęgę, wydają się drobnymi potknięciami w porównaniu z tym, co wyrabia obóz, nazwijmy to, okrągłostołowy.

  • Farsa na rykowisku Farsa na rykowisku

    Wojnę łatwo zacząć, trudno skończyć, wiedzą mądrzy ludzie. Ani marszałek Kuchciński, który sprowokował sejmowy kryzys, ani liderzy PO i Nowoczesnej, którzy go wywołali, do mądrych się nie zaliczają. Dlatego, kierując się urażoną dumą i odruchami złości, delikatnie mówiąc, zupełnie nieprzemyślanymi, wpakowali nas w sejmową bijatykę o nie wiadomo co, której każdy dzień przynosi Polsce szkody i której zakończenia nie widać końca.

  • Bohater Ryszard, zła aktywizacja i holokaust - Chłodnym Okiem Bohater Ryszard, zła aktywizacja i holokaust - Chłodnym Okiem

    Od czasu jak były poseł PiSu postanowił urżnąć się w turystycznym centrum Madrytu, gdzie siedziało 3 tysiące ludzi, z czego połowa Polaków, która kręciła go komórkami, a on podpisał kwity, że był w tym czasie w Parlamencie Europejskim i brał pieniądze, myślałem, że nic głupszego nie można wymyślić. Okazuje się, że można wybrać się na lewiznę czarterowym samolotem z polską wycieczką, nawet nie przyklejając sobie wąsów i przytulać się do koleżanki posłanki, licząc, że nikt tego nie zauważy i nie zrobi selfika. Petru był już wszędzie, m.in. w kampanii prezydenckiej, a teraz wzywał lud na barykady, którego jak się okazuje nie jest wcale tak dużo, bo ostatnio tylko 5 osób w namiocie pod sejmem, ale protest trwa.

  • Czas pelikanów Czas pelikanów

    Nie pamiętam, kto pierwszy nazwał wyborców PO „lemingami”; niektórzy przypisują tę skromną zasługę mnie, inni śp. Seawolfowi, ale może pierwszy był jeszcze ktoś inny. Szło o liczną grupę wyborców aspirujących do wielkomiejskiego dobrobytu i prestiżu, przeważnie kończących studia lub różne kursy i zaczynających pracę w korporacjach, których oczekiwania zupełnie przegapił w kampanii wyborczej 2007 PiS, a z którymi doskonale skomunikowała się wtedy PO.

Więcej w tej kategorii: « Nieudacznik roku Błędy i wypuczenia »